Στο Ελληνικό Νηπιαγωγείο Λονδίνου συνεχίζουμε το μεγάλο project της χρονιάς μας, «Έλληνες Ποιητές – Η ψυχή της Ελλάδας σε λόγια & όνειρα», γνωρίζοντας ποιητές που μίλησαν στην καρδιά της Ελλάδας, της φύσης και της παιδικής φαντασίας.
Αυτή τη φορά, τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με τον Ζαχαρία Παπαντωνίου, έναν ποιητή που κατάφερε να μιλήσει για την ελληνική φύση με απλότητα, τρυφερότητα και βαθιά παιδικότητα. Μέσα από το αγαπημένο ποίημα «Από πού είσαι, ποταμάκι;», τα παιδιά ακολούθησαν το ταξίδι του νερού από τα βουνά προς τη θάλασσα και προσέγγισαν με βιωματικό τρόπο τον κύκλο του νερού.
Αναλύσαμε το ποίημα, παρατηρήσαμε τις εικόνες που γεννά ο λόγος του ποιητή, συζητήσαμε για το ποτάμι, τα βουνά, τη βροχή, τη θάλασσα και τη διαδρομή του νερού στη φύση. Τα παιδιά έκαναν υποθέσεις, απάντησαν σε ερωτήσεις, χρησιμοποίησαν νέο λεξιλόγιο και προσπάθησαν να κατανοήσουν πώς η ποίηση μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε τον κόσμο με πιο προσεκτικά και τρυφερά μάτια.
Στη συνέχεια, το ποίημα έγινε θεατρικό παιχνίδι. Τα παιδιά μπήκαν σε ρόλους, έγιναν νερό, ποταμάκι, βουνό, βροχή και θάλασσα, χρησιμοποιώντας το σώμα, την κίνηση και τη φωνή τους για να αναπαραστήσουν το ταξίδι του ποταμού. Έτσι, η ποίηση δεν έμεινε μόνο στις λέξεις· έγινε εμπειρία, κίνηση, ρυθμός και συνεργασία.
Η θεματική μας συνδέθηκε και με την εικαστική έκφραση. Τα παιδιά απέδωσαν το ποίημα δημιουργικά, χρησιμοποιώντας γραμμές, χρώματα και υλικά για να αναπαραστήσουν το ποταμάκι που κατεβαίνει από τα βουνά και φτάνει μέχρι τη θάλασσα. Μέσα από την τέχνη, καλλιέργησαν παρατηρητικότητα, φαντασία, λεπτή κινητικότητα και προσωπική έκφραση.
Παράλληλα, δουλέψαμε γλωσσικά το Ζ ζ από τον Ζαχαρία. Το γράμμα δεν παρουσιάστηκε απλώς ως σύμβολο, αλλά μεταμορφώθηκε σε ένα μικρό ποταμάκι που ξεκινούσε από τα βουνά, κυλούσε, ταξίδευε και έφτανε στη θάλασσα. Με αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά συνέδεσαν τη φωνολογική επίγνωση, την αναγνώριση γράμματος και την προγραφική δεξιότητα με την ποίηση, τη φύση και τη φαντασία.
Μέσα από τον Ζαχαρία Παπαντωνίου, τα παιδιά γνώρισαν πως η ποίηση μπορεί να μιλήσει για τη φύση, να εξηγήσει τον κόσμο, να ξυπνήσει εικόνες και να αγγίξει την παιδική ψυχή. Γιατί όταν ένα ποταμάκι γίνεται ποίημα, τότε η μάθηση κυλά απαλά — από τη γλώσσα στη σκέψη, από τη φύση στην τέχνη, από την Ελλάδα στην καρδιά των παιδιών.
