Συνεχίζοντας το ταξίδι μας στο project «Έλληνες Ποιητές – Η ψυχή της Ελλάδας σε λόγια & όνειρα», γνωρίσαμε ξανά τον Γεώργιο Δροσίνη, τον ποιητή της Άνοιξης, της απλής ομορφιάς και των μεγάλων αληθειών που κρύβονται μέσα σε απλές εικόνες.
Αυτή τη φορά, αφορμή στάθηκε το ποίημά του «Ο Ήλιος και ο Αέρας». Πριν όμως το ακούσουμε, μπήκαμε σε μια διαδικασία πρόβλεψης και σκέψης:
Ποιος είναι πιο δυνατός; Ο Ήλιος ή ο Αέρας;
Τα παιδιά συζήτησαν, σκέφτηκαν και ψήφισαν. Το ενδιαφέρον ήταν πως κανένα παιδί δεν επέλεξε τον Αέρα. Όλα πίστεψαν πως πιο δυνατός είναι ο Ήλιος — όχι επειδή φωνάζει, σπρώχνει ή φυσά δυνατά, αλλά επειδή ζεσταίνει, φωτίζει και αλλάζει τα πράγματα με τον δικό του ήρεμο τρόπο. Στο τέλος, δημιουργήσαμε το δικό μας γράφημα πρόβλεψης (prediction graph), αποτυπώνοντας ορατά την κοινή επιλογή της ομάδας πριν γνωρίσουμε την εξέλιξη της ιστορίας.
Έπειτα ακούσαμε το ποίημα και το αρχικό ερώτημα έγινε ακόμη πιο ουσιαστικό:
Πότε τελικά φέρνουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα;
Όταν πηγαίνουμε με το κακό ή με το καλό;
Μέσα από την ιστορία του Ήλιου και του Αέρα, τα παιδιά παρατήρησαν δύο διαφορετικούς τρόπους: τη δύναμη που πιέζει και τη ζεστασιά που πλησιάζει. Ο Αέρας προσπάθησε με ορμή, ενώ ο Ήλιος με υπομονή και γλυκύτητα. Έτσι, τα παιδιά άρχισαν να αντιλαμβάνονται πως δεν κερδίζει πάντα αυτός που πιέζει περισσότερο· πολλές φορές, αυτός που φτάνει πιο μακριά είναι εκείνος που ξέρει να πλησιάζει με καλοσύνη.
Μιλώντας για τον αέρα, τα παιδιά έδειξαν έντονο ενδιαφέρον να μάθουν περισσότερα για τις διαφορετικές μορφές του. Παρακολουθήσαμε σύντομα βίντεο, παρατηρήσαμε πώς μπορεί ο αέρας να είναι απαλό αεράκι, δυνατός άνεμος, βοριάς, ριπή ή θύελλα, και στη συνέχεια τα βιώσαμε όλα αυτά με το σώμα μας μέσα από θεατρικά παιχνίδια. Τα παιδιά έγιναν μικροί άνεμοι: κινήθηκαν απαλά, φύσηξαν δυνατά, στροβιλίστηκαν, δυνάμωσαν και ηρέμησαν, δίνοντας μορφή σε κάτι που υπάρχει γύρω μας αλλά δεν φαίνεται πάντα.
Στη συνέχεια, δραματοποιήσαμε το ποίημα. Τα παιδιά έγιναν Ήλιος, Αέρας, Γεωργός και κάπα, δίνοντας στην ιστορία σώμα, φωνή, κίνηση και συναίσθημα. Μέσα από το θεατρικό παιχνίδι, βίωσαν τη διαφορά ανάμεσα στο «πιέζω» και στο «πλησιάζω», στο «σπρώχνω» και στο «ζεσταίνω».
Παίξαμε επίσης παιχνίδια με τις χωρικές έννοιες (spatial concepts), αξιοποιώντας τους ήρωες και τα στοιχεία της ιστορίας. Η κάπα βρέθηκε πάνω, κάτω, μπροστά, πίσω, δίπλα, γύρω και ανάμεσα από τον Γεωργό· ο Αέρας φυσούσε από διαφορετικές κατευθύνσεις· ο Ήλιος στεκόταν ψηλά και ζέσταινε απαλά. Έτσι, η ποίηση έγινε αφορμή για κίνηση, γλώσσα, μαθηματική σκέψη και βιωματική κατανόηση του χώρου.
Η ποιητική μας διαδρομή μάς οδήγησε και στο γράμμα Β β από τον Βοριά. Τα παιδιά γνώρισαν τον ήχο και τη μορφή του γράμματος, το αναζήτησαν μέσα στη λέξη και το συνέδεσαν με την εικόνα του δυνατού αέρα.
Έπειτα, το αποτυπώσαμε εικαστικά με την τεχνική της αόρατης ζωγραφιάς. Όπως ο αέρας υπάρχει αλλά δεν φαίνεται πάντα, έτσι και η ζωγραφιά μας κρύφτηκε στην αρχή και αποκαλύφθηκε σιγά σιγά μέσα από το χρώμα. Το γράμμα Β, ο Βοριάς και η αόρατη δύναμη του αέρα έγιναν εικόνα, μυστήριο και ανακάλυψη.
Παράλληλα, μάθαμε πως αφορμή για το ποίημα του Δροσίνη ήταν ο γνωστός μύθος του Αισώπου «Ο Ήλιος και ο Βοριάς». Έτσι γνωρίσαμε και ένα ακόμη λογοτεχνικό είδος: τον μύθο. Παρατηρήσαμε ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα στα δύο κείμενα και είδαμε πώς η ίδια σοφή ιδέα μπορεί να ταξιδέψει με διαφορετική μορφή: άλλοτε ως μύθος και άλλοτε ως ποίημα.
Μέσα από αυτή τη δράση, τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με την ποίηση, τον μύθο, τη γλώσσα, το θέατρο, την εικαστική έκφραση, τη μαθηματική σκέψη, τις χωρικές έννοιες, την παρατήρηση φυσικών φαινομένων και τη συναισθηματική αγωγή.
Πάνω απ’ όλα όμως, κράτησαν ένα πολύτιμο μήνυμα:
Η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία.
Είναι δύναμη που ξέρει πώς να πλησιάζει.
