Ένα εργαστήρι αγάπης για τη Γιορτή της Μητέρας
Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, το σχολείο μας γέμισε χρώματα, κουβάρια, μικρές φωνές, τρυφερές αγκαλιές και εκείνη τη συγκίνηση που γεννιέται όταν μαμάδες και παιδιά δημιουργούν μαζί.
Στο πλαίσιο του εργαστηρίου μας «Το Νήμα που μας Ενώνει / The Thread that Connects Us», εμπνευστήκαμε από το βιβλίο «Εγώ είμαι το κουβάρι κι εσύ η κλωστή» και αφήσαμε το νήμα να γίνει το κεντρικό σύμβολο της ημέρας: μια μικρή γραμμή που ενώνει, θυμάται, αγκαλιάζει και οδηγεί πίσω σε ό,τι αγαπάμε.
Κάθε ζευγάρι μαμάς και παιδιού διάλεξε το δικό του νήμα. Άλλο απαλό, άλλο ζωηρό, άλλο φωτεινό, άλλο ήρεμο. Από εκείνη τη στιγμή, το νήμα δεν ήταν πια απλώς ένα υλικό. Έγινε η αρχή μιας μικρής κοινής ιστορίας.
Μαμάδες και παιδιά άκουσαν την ιστορία, κράτησαν λέξεις που τους άγγιξαν, μοιράστηκαν σκέψεις, κινήθηκαν στον χώρο, γέλασαν, χόρεψαν με την κλωστή τους και στάθηκαν αντικριστά, αφήνοντας το βλέμμα, το σώμα και το νήμα να μιλήσουν με τον δικό τους τρόπο.
Μέσα από τις δράσεις του εργαστηρίου, το νήμα έγινε άλλοτε δρόμος επιστροφής, άλλοτε παιχνίδι, άλλοτε χορός, άλλοτε καθρέφτισμα συναισθημάτων. Τα παιδιά βίωσαν με απλό και ουσιαστικό τρόπο πως η αγάπη δεν κρατά σφιχτά, αλλά μένει κοντά· δεν περιορίζει, αλλά συνοδεύει· δεν φαίνεται πάντα, αλλά υπάρχει σαν μια αόρατη κλωστή που ενώνει.
Στο τέλος, όλα όσα είχαν συλλέξει —λέξεις, φράσεις, εικόνες, χρώματα, γέλια και συναισθήματα— έγιναν ένα μοναδικό εικαστικό έργο. Η κλωστή μεταμορφώθηκε σε καρδιά, αγκαλιά, δρόμο ή μικρή οπτική ιστορία. Κάθε έργο ήταν διαφορετικό, όπως διαφορετική και μοναδική είναι κάθε σχέση μαμάς και παιδιού.
Η δράση ολοκληρώθηκε με ένα ιδιαίτερο βίντεο με τις φωνές των παιδιών και με μια τρυφερή αναφορά στους συμβολισμούς των χρωμάτων των νημάτων. Όχι ως απάντηση, όχι ως ταμπέλα, αλλά ως μια μικρή ποιητική αφορμή για να σκεφτούμε πώς μοιάζει η αγάπη όταν παίρνει χρώμα.
Και πριν φύγουν, οι μανούλες πήραν μαζί τους ένα ακόμη μικρό δώρο: ένα γλυκάκι-κολιέ, φτιαγμένο από τα χεράκια των παιδιών. Μια απλή, χειροποίητη ένδειξη νοιαξίματος και αγάπης· ένα παιδικό «σε σκέφτηκα», γεμάτο φροντίδα, χαρά και τρυφερότητα.
Δεν ήταν απλώς ένα εργαστήρι για τη Γιορτή της Μητέρας.
Ήταν μια μικρή τελετουργία αγάπης.
Ένα νήμα.
Δύο χέρια.
Μια μαμά.
Ένα παιδί.
Και ανάμεσά τους όλα όσα τους ενώνουν.
Η αγάπη μάς ενώνει σαν κλωστή.
Love connects us like a thread.
