Συνεχίζουμε το ταξίδι μας με τους Έλληνες Ποιητές
Συνεχίζοντας το ταξίδι μας στο project «Έλληνες Ποιητές», αυτή τη φορά γνωρίσαμε τον Γεώργιο Δροσίνη, τον ποιητή της Άνοιξης, της απλής ομορφιάς και των ήσυχων εικόνων που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά.
Με αφορμή το ποίημά του «Το τρεχούμενο νερό», αφήσαμε το νερό να μπει στη σκέψη, στο παιχνίδι και στη δημιουργία μας. Το τρεχούμενο νερό, το μικρό ποταμάκι του ποιήματος, έγινε ο δικός μας συντροφός· ένα στοιχείο ζωντανό, δροσερό και αεικίνητο, που μας οδήγησε σε εικόνες, κινήσεις και μικρές ανακαλύψεις.
Το προσεγγίσαμε μέσα από θεατρικό παιχνίδι, δίνοντας κίνηση και ζωή στη ροή του νερού, σαν να περπατούσε ανάμεσά μας, να κυλούσε στα μονοπάτια, να μας συνόδευε στις σκέψεις και στις φαντασίες μας. Τα παιδιά μπήκαν στον ρυθμό του, το ένιωσαν με το σώμα τους και το μετέτρεψαν σε εμπειρία.
Στη συνέχεια, το αποτυπώσαμε εικαστικά με την τεχνική του φυσήματος με καλαμάκι (blow painting), σε μια δράση με τίτλο:
«Το Τρεχούμενο Νερό – Ζωντανεύει με την Ανάσα μας».
Εμπνευσμένα από το ποίημα, τα παιδιά παρατήρησαν πώς το χρώμα κινείται, απλώνεται, αλλάζει πορεία και σχηματίζει το δικό του ποτάμι πάνω στο χαρτί. Με την ανάσα τους έδωσαν ζωή στη μπογιά και είδαν το νερό να “τρέχει” μπροστά στα μάτια τους, σαν μια μικρή εικαστική μεταμόρφωση.
Η εξερεύνησή μας δεν σταμάτησε εκεί. Αφού το ποταμάκι έγινε τόσο αληθινό στη φαντασία μας, γεννήθηκε και η ανάγκη να το διασχίσουμε. Έτσι, τα παιδιά σχεδίασαν και κατασκεύασαν γέφυρες, σκεπτόμενα πώς θα μπορούσαν να είναι σταθερές, ισορροπημένες και αρκετά δυνατές για να περνά κανείς από πάνω τους. Με αυτόν τον τρόπο, η ποίηση συνάντησε τη δημιουργική σκέψη, την παρατήρηση, την επίλυση προβλημάτων και τις πρώτες έννοιες κατασκευής και σταθερότητας.
Ήταν μια όμορφη δράση όπου η λογοτεχνία, η φύση, η τέχνη, το θεατρικό παιχνίδι και η κατασκευή ενώθηκαν με τρόπο βιωματικό και ουσιαστικό. Γιατί ένα ποίημα, όταν αγγίζει τα παιδιά, δεν μένει μόνο στις λέξεις· γίνεται εικόνα, κίνηση, πείραμα, κατασκευή και εμπειρία.
Και αυτή τη φορά, το τρεχούμενο νερό δεν ήταν απλώς θέμα του ποιήματος.
Ήταν ο μικρός μας συνοδοιπόρος.
