Συνεχίζοντας το ταξίδι μας στο project «Έλληνες Ποιητές – Η ψυχή της Ελλάδας σε λόγια & όνειρα», επιστρέψαμε στη Θέτιδα Χορτιάτη και στο γεμάτο φως, φαντασία και χρώματα ποίημά της «Χρώματα».
Ξανασυζητήσαμε τα βασικά και τα δευτερεύοντα χρώματα, παρατηρήσαμε πώς συνδυάζονται, πώς αλλάζουν και πώς μπορούν να δημιουργήσουν νέες αποχρώσεις. Το ποίημα έγινε η αφορμή για να κοιτάξουμε τα χρώματα όχι μόνο ως λέξεις ή εικόνες, αλλά ως εμπειρίες που μπορούν να παιχτούν, να ακουστούν, να ανακαλυφθούν και να μεταμορφωθούν.
Απολαύσαμε το ποίημα στα ελληνικά, αλλά δουλέψαμε και με την αγγλική εκδοχή του ποιήματος (English version). Τα παιδιά είχαν μπροστά τους καρτέλες με χρώματα και, καθώς άκουγαν την αγγλική ανάγνωση, έπρεπε να εντοπίσουν το χρώμα που ακουγόταν και να σηκώσουν τη σωστή καρτέλα. Έτσι, μέσα από ένα απλό και ζωντανό παιχνίδι, καλλιέργησαν την ακουστική τους προσοχή, την αναγνώριση αγγλικού λεξιλογίου και τη σύνδεση της γλώσσας με την εικόνα.
Στη συνέχεια, εστιάσαμε στο γράμμα Ξ ξ, το Ξ της ξώπορτας, και το αφήσαμε να γίνει κάτι πολύ περισσότερο από ένα γράμμα. Έγινε πέρασμα, άνοιγμα, είσοδος στη φαντασία.
Στην εικαστική μας δράση με τίτλο:
«Όταν το Ξ άνοιξε την πόρτα στο ουράνιο τόξο της χαράς!»
τα παιδιά, εμπνευσμένα από το ποίημα «Χρώματα», δημιούργησαν τη δική τους πολύχρωμη ξώπορτα φαντασίας. Με κορδέλες, νήματα, χαρτόνια, χρώματα και διαφορετικά υλικά, κάθε παιδί έδωσε στο Ξ το δικό του ξεχωριστό νόημα. Άλλες ξώπορτες γέμισαν ήλιο, άλλες λουλούδια, άλλες ουράνιο τόξο, κίνηση και χαρά· όλες όμως άνοιξαν για να ξεχυθούν από μέσα τους το φως των χρωμάτων και η μοναδική έμπνευση κάθε μικρού δημιουργού.
Η εξερεύνησή μας συνεχίστηκε με πειράματα με το φως, τη σκιά και τα χρώματα. Τα παιδιά παρατήρησαν πώς το φως αλλάζει την εικόνα των χρωμάτων, πώς δημιουργούνται σκιές και πώς οι αποχρώσεις μπορούν να μεταμορφωθούν ανάλογα με τον τρόπο που τις κοιτάζουμε.
Παίξαμε επίσης με πιτσιλιές, αφήνοντας το χρώμα να κινηθεί ελεύθερα, να σκορπιστεί, να αναμειχθεί και να δημιουργήσει απρόβλεπτες, χαρούμενες συνθέσεις. Το χρώμα έγινε κίνηση, έκπληξη και αυθόρμητη έκφραση.
Μέσα από αυτή τη δράση, η ποίηση συνάντησε τη γλώσσα, τα γράμματα, τα αγγλικά, την τέχνη, το φως, τη σκιά, τον πειραματισμό και τη χαρά της δημιουργίας.
Γιατί όταν ένα ποίημα αγγίζει τα παιδιά,
δεν μένει μόνο στις λέξεις.
Γίνεται χρώμα.
Γίνεται φως.
Γίνεται παιχνίδι.
Γίνεται γράμμα.
Γίνεται ξώπορτα.
Γίνεται ουράνιο τόξο χαράς.
