Συνεχίζοντας το ταξίδι μας στο ετήσιο project
«Έλληνες Ποιητές – Η ψυχή της Ελλάδας σε λόγια & όνειρα»,
συναντήσαμε ένα ποίημα τρυφερό, παιχνιδιάρικο και γεμάτο φως:
το «Φεγγαράκι Γλειφιτζούρι» της Θέτιδας Χορτιάτη. ✨
Ένα ποίημα που μας έκανε να κοιτάξουμε τον νυχτερινό ουρανό με απορία, χαμόγελο και φαντασία.
🌕 Μέσα από το ποίημα, ξεκινήσαμε να μιλάμε για το φεγγάρι και τις φάσεις της σελήνης.
Παρακολουθήσαμε ένα εκπαιδευτικό βίντεο, που μας βοήθησε να κατανοήσουμε πώς το φεγγάρι αλλάζει σχήμα, πότε μεγαλώνει, πότε μικραίνει και γιατί άλλοτε φαίνεται ολόκληρο κι άλλοτε μισό.
🎭 Και μετά… όλα έγιναν κίνηση!
Μέσα από θεατρικό παιχνίδι, τα παιδιά έγιναν:
🌍 η Γη που στροβιλίζεται γύρω από τον εαυτό της,
🌙 η Σελήνη που γυρίζει γύρω από τη Γη αλλά και γύρω από τον εαυτό της,
και το σώμα μας έγινε εργαλείο για να “νιώσουμε” την επιστήμη.
📖 Ακούσαμε επίσης το παραμύθι «Η Ηώς και η Αδελφή του Ήλιου»,
συνδέοντας το φως, τη νύχτα και τις ουράνιες αλλαγές με τον ποιητικό λόγο.
🔤 Φυσικά, γνωρίσαμε και τη φωνούλα Φ, το Φ από το Φεγγαράκι, παίζοντας με ήχους και λεξούλες.
🔢 Και έτσι φτάσαμε στον αριθμό 8 — όσες και οι φάσεις της σελήνης! Τον μετρήσαμε, τον αναγνωρίσαμε και τον συνδέσαμε με όσα είχαμε ήδη μάθει.
🌌 Μια εμπειρία όπου η ποίηση συνάντησε την επιστήμη,
η κίνηση έγινε γνώση
και το φεγγάρι… φίλος και παιχνίδι. ✨
