Συνεχίζοντας το ταξίδι μας στο project
«Έλληνες Ποιητές – Η ψυχή της Ελλάδας σε λόγια & όνειρα»,
συναντήσαμε ένα ποίημα τρυφερό αλλά και παιχνιδιάρικο:
το «Λούνα Παρκ, Παππούλη μου» της Θέτιδας Χορτιάτη.
Με το που το ακούσαμε, τα παιδιά δεν άργησαν να πουν:
«Θέλουμε να το παίξουμε!» 🎭
Και έτσι έγινε! Χωριστήκαμε σε ζευγάρια – παππούς & παιδί,
και το ποίημα δραματοποιήθηκε: γέμισε κίνηση, χαμόγελα, αγκαλιές και φαντασία… σαν ένα μικρό λούνα παρκ μέσα στην τάξη μας! 🎡✨
🧩 Στη συνέχεια παίξαμε και ένα παιχνίδι “ιστορίας”:
βάλαμε στη σειρά τις εικόνες του ποιήματος, ώστε να αναβιώσουμε τα γεγονότα βήμα-βήμα, να οργανώσουμε τη σκέψη μας και να “διαβάσουμε” ξανά το ποίημα με τα μάτια μας.
🌀 Μέσα από το ποίημα γνωρίσαμε και την κυρία “σπιράλ” γραμμή –
μια γραμμή που στριφογυρίζει, όπως οι σκέψεις, τα παιχνίδια και οι αναμνήσεις.
Την περπατήσαμε, τη ζωγραφίσαμε και τη νιώσαμε με το σώμα μας.
🔤 Παίξαμε με τη φωνούλα Π,
το Π του παππού, το Π του παιχνιδιού, το Π της παρέας στο λούνα παρκ!
🔢 Και φυσικά… γνωρίσαμε τον αριθμό 9!
Κι επειδή ο καιρός ήταν υπέροχος, πήραμε την ευκαιρία και κάναμε το μάθημά μας έξω ☀️🌿
Μετρήσαμε, κινηθήκαμε, εξερευνήσαμε το 9 στη φύση και το “ζήσαμε” μέσα από παιχνίδι και δράση στην αυλή μας.
💫 Ένα ποίημα που έγινε παιχνίδι,
μια αγκαλιά που έγινε μάθηση,
και μια εμπειρία που μας θύμισε πόσο όμορφα μαθαίνουμε
όταν η ποίηση συναντά την κίνηση και την παιδική χαρά.
